บทกวี “อัรบะอีน กลิ่นรัก รอยศรัทธา อุดมการณ์ บันดาลใจ”

1440

 

♡♡
ระทมอื่นหมื่นแสนในแดนโลกมิเทียบโศกทุกข์ทับสดับเห็น
เท่าธุลี กัรบะลา ฝ่าลำเค็ญแค้นคับแห่ง ฮูเซ็น ชะฮีดพลี

อาชูรอมุฮัรรอมหลอมผู้กล้าละเลงเลือดน้ำตาเกียรติศักดิ์ศรี
ของครอบครัววงศ์วานหลานนบีมูหัมหมัดรัศมี อิสลาม

สมัยการกดขี่กลียุคผู้หาญลุกฝ่าไปไม่เกรงขาม
ในวนวังสังคมถมถ่อยทรามฮูเซ็น คือ อิมาม แห่งความดี

คือสายธารศรัทธา รีซาลัตคือเมตตาเราะห์มัต สิ่งบ่งชี้
เมื่อหมู่ชนหลงทางกลางระวีครั้ง ยะซีด บัดสี ขึ้นครองเมือง

เมื่อให้ผู้ไร้ธรรมมานำรัฐก่อวินาศพิบัติไปทุกเรื่อง
แฝงเล่ห์กลเหลี่ยมคูทางการเมืองศาสนาถูกปลดเปลื้องจากความจริง

เมื่อคนชั่วร้าย ได้อำนาจประชายอมเป็นทาสต่างเฉยนิ่ง
ปราชญ์ผู้รู้หูตาไม่ไหวติงทั้งสังคมจมดิ่ง อเวจี

ผู้นำแท้แก้กลที่ต้นเหตุเปี่ยมล้นเจตน์จำนงค์ธำรงศรี
เมื่อโลกหวั่นท่านกล้าเข้าราวีอาชูรอ ท่านพลีเลือดเจิ่งนอง

สัจธรรมสำแดงจึงปรากฏท่านสดับบริบท กูฟะฮ์ร้อง
แม้โดดเดี่ยวก็มิคร้ามยามประลองทุกหอก ดาบ ธนู ต้องสนองกรรม

มุฮัรรอม อาชูรอไม่พอดอกจักขานบอกเล่ารู้อยู่เช้าค่ำ
คาราวานการพลีวีรกรรมเป้ามุ่งสัจธรรม เสรีชน

เพื่อดวงใจใฝ่รัก เสรีภาพจักมิยอมศิโรราบในทุกหน
ต้นแบบการต่อสู้ แด่หมู่ชนต่อเล่ห์กลกระพือแห่งมือมาร

การอาลัยไว้ทุกข์ปลุกสำนึกให้วิญญาณหลับลึกถูกเพรียกขาน
เป็นแบบอย่างความดีที่จดจารสี่สิบวันผันผ่านทุกข์ระทม

รอยศรัทธา อัรบะอีน กรุ่นกลิ่นรักให้ดวงจิตพำนักในขื่นขม
ครุ่นไฉนดินฟ้า วายุตรมสรรพสิ่งไยระทมโศกาลัย

อัรบะอีน นี่หรือ คือ คำถามท่านรู้จักหรือตามข่าวบ้างไหม
พันสามร้อยเก้าสิบหกปีผ่านไปคือ รำลึกยิ่งใหญ่ให้ ฮูเซ็น

ซึ่งผู้คนมากมายได้ฉงนแต่ฝูงชนทั่วไปกลับไม่เห็น
ทีเรื่องสัตว์ หมา ไม้ ไร้ประเด็นประโคมเป็นข่าวคราวจนใหญ่โต

เขาประท้วงแรงงาน การเลือกตั้งจับกุม ขัง เสพยา บ้าอักโข
ตีชิง วิ่งราวแฟชั่นโชว์ข่าวโง่โง่โฉ่ฉาวเขาชอบดู

ข่าวคนดี วีรกรรม อมตะกลับปิดซะเงียบหายไร้คนรู้
ข่าวรำลึกอาลัยไม่เชิดชูแต่ถ้ารู้ข่าว อัรบะอีน จะตกใจ

ทั้งที่พวกเหล่าร้ายได้ก่อเหตุจากนานาประเทศยังหลั่งไหล
ภาพของการต้อนรับประทับใจผู้อาศัยริมทางสร้างปะรำ

ก่อ เมากิบ ที่พักสักพันแห่งให้นักบุญแสวงได้อิ่มหนำ
แจกขนม นมเนยตามกอบกำมีกาน้ำชาดื่มปลื้มค้างแรม

ปรนนิบัติพัดวีอารีรอบอีกคาวหวานทานมอบเป็นของแถม
นวดฝ่าเท้า ซักรีด ผ้ามอมแมม หายเมื่อยล้าจ้าแจ่มมุ่งฮะรัม

มิใช่ของหน่วยงานการกุศลจากชาวบ้านยากจนกินเช้าค่ำ
ใช่จะมีเหลือเฟือชนชั้นนำแต่อดออมเป็นประจำเพื่อวันนี้

วันผู้คนนานาสารทิศแขกสถานศักดิ์สิทธิ์ นะญัฟ ศรี
ทั้งทารก หญิง ชายล้วนมากมีบางคนที่พิการยังคลานมา

บ้างชะแรแย่ยักปักไม้เท้าบ้างลูกเต้าสะพายอุ้มจูงหนา
บนทรายร้อนทางไกลไม่นำพาเป็นคลื่นมหึมา มหาชน

ยี่สิบกว่าล้านการร่วมนี้มิได้มีนัดวันกันสักหน
ไม่ทะเลาะเบาะแว้งกับผู้คนมุ่งถนน กัรบะลาอฺ สู่ฮะรัม

เสียงลับบัยกา ดุอาอฺซิยารัตสะท้อนก้องธงสะบัดอยู่คลาคล่ำ
ยาฮูเซ็น ยาอับบาส หมื่นแสนคำสวมชุดดำร่ำหาน้ำตาคลอ

แวบแสงทองสองโดมประโลมเนตรการจรจากนิเวศน์เหน็ดเหนื่อยท้อ
มือจับกรงมะกอมพร้อมเพียงพอหนทางไกลผ่านก็สุขฤทัย

ด้วยนี่คือของขวัญอัลลอฮ์มอบหนึ่งในกิซาตอบอะฮ์ลุลบัยต์
กุรบามะวัดดะต์ทุกดวงใจกุรอ่าน นบีร่ายได้ฝากคำ

ผู้แสวงแสงผ่านการใกล้ชิดวีรชนดวงจิตแสนเลิศล้ำ
จูบพื้น ประตูบานสถานธรรมนึกชะฮีดจิตร่ำคร่ำคะนึง

โอ้ อะบาอับดิลลาฮ์ ยา..ฮูเซ็นเพียงยลเห็นสิ่งเกี่ยวเหนี่ยวคิดถึง
ดุจพบรัก เมาลา อันตราตรึงผองรำลึกนึกถึง ฮูซัยนี

ผู้หวังเอาใกล้เคียงเช่นเยี่ยงเขาผู้หมายเอาแสวงตำแหน่งที่
มุ่งขัดเกลาตัวตนบนการพลีเขารับ ฮูเซ็น นี้ คือผู้นำ

หรือผู้รัก เสรี สันติภาพผู้ไม่ยอมราบคาบการเหยียบย่ำ
หรือในแง่จำแนกสัจธรรมหรือห้าวหาญเลิศล้ำชั้นเชิงชาย

แล้วพิธีกรรมใดที่ไหนบ้างยิ่งใหญ่พออวดอ้าง โอ้..สหาย
ที่รวมศูนย์ดวงใจทั้งหญิงชายอัรบะอีน มากมายเหลือคณา

แล้วข้า ฯ มีสิ่งใด ให้ยึดถือไม่ชอบหรือ วิถีของผู้กล้า
เฉก ฮูเซ็น ซัยยิดุชชุฮาดาหากไม่มีจง ปุจฉา อัรบะอีน

 

โดย นิรันดร์ ออสันตินุตสกุล